1 จงร้องเพลงเสียงดังถวายแด่พระเจ้าผู้ทรงเป็นกำลังของพวกเรา จงเปล่งเสียงชื่นบานถวายแด่พระเจ้าของยาโคบ
2 จงเปล่งเสียงเพลงสดุดีบทหนึ่ง และจงนำรำมะนามาที่นี่ ทั้งพิณเขาคู่อันไพเราะพร้อมกับพิณใหญ่
3 จงเป่าแตรในวันขึ้นหนึ่งค่ำ ในเวลาที่กำหนดไว้ ณ วันเทศกาลเลี้ยงของพวกเรา
4 เพราะนี่เป็นกฎเกณฑ์สำหรับอิสราเอล และเป็นพระราชบัญญัติของพระเจ้าแห่งยาโคบ
5 พระองค์ได้ทรงตั้งสิ่งนี้ในโยเซฟให้เป็นพระโอวาท เมื่อพระองค์ได้เสด็จออกไปทั่วแผ่นดินอียิปต์ ในที่ซึ่งข้าพเจ้าได้ยินภาษาที่ข้าพเจ้าไม่เข้าใจ
6 ว่า “เราได้นำบ่าของเขาออกเสียจากภาระนั้นแล้ว มือของเขาได้ถูกช่วยให้พ้นจากหม้อทั้งหลาย
7 เจ้าได้ร้องเรียกในความยากลำบาก และเราได้ช่วยเจ้าให้พ้น เราได้ตอบเจ้าในที่ลับลี้ของฟ้าร้อง เราได้ทดลองเจ้าที่น้ำทั้งหลายแห่งเมรีบาห์ เซลาห์
8 จงฟัง โอ ประชากรของเราเอ๋ย และเราจะเป็นพยานยืนยันแก่เจ้า โอ อิสราเอลเอ๋ย ถ้าเจ้าจะตั้งใจฟังเรา
9 อย่าให้มีพระของคนต่างชาติอยู่ท่ามกลางเจ้าเลย และเจ้าอย่านมัสการพระของคนต่างชาติใด ๆ
10 เราเป็นพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ซึ่งได้พาเจ้าออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ จงอ้าปากของเจ้าให้กว้างเถิด และเราจะป้อนมันให้เต็ม
11 แต่ประชากรของเราไม่ยอมตั้งใจฟังเสียงของเรา และอิสราเอลไม่ยอมรับเราเลย
12 ดังนั้น เราจึงได้มอบพวกเขาไว้แก่ตัณหาแห่งใจของพวกเขาเอง และพวกเขาได้ดำเนินตามบรรดาคำปรึกษาของพวกเขาเอง
13 โอ ประชากรของเราน่าจะได้ตั้งใจฟังเรา และอิสราเอลน่าจะได้เดินในทางทั้งหลายของเรา
14 เราคงจะได้ปราบบรรดาศัตรูของพวกเขาไปโดยเร็วแล้ว และหันมือของเราต่อสู้กับบรรดาปฏิปักษ์ของพวกเขาไปแล้ว”
15 บรรดาคนที่เกลียดชังพระเยโฮวาห์คงจะได้ยอมจำนนตัวเองต่อพระองค์ไปแล้ว “แต่เวลาของพวกเขาควรจะยั่งยืนอยู่เป็นนิตย์”
16 พระองค์ควรจะทรงเลี้ยงพวกเขาด้วยข้าวสาลีอย่างดีที่สุดไปแล้ว “และด้วยน้ำผึ้งที่ออกมาจากศิลา เราควรจะได้ให้เจ้าอิ่มหนำไปแล้ว”
