Luk 20

İsa bir gün mabette halka vaaz veriyordu; kurtuluş müjdesini anlatıyordu. Başrahipler, din âlimleri ve ileri gelenler İsayla konuşmaya geldiler.

Ona, “Söyle bize, bunları hangi yetkiyle yapıyorsun? Bu yetkiyi sana kim verdi?” diye sordular.

İsa şöyle cevap verdi: “Ben de size bir soru sorayım. Söyleyin bana, Yahya insanları vaftiz etme yetkisini Allahtan mı aldı, yoksa insandan mı?”

İsa şöyle cevap verdi: “Ben de size bir soru sorayım. Söyleyin bana, Yahya insanları vaftiz etme yetkisini Allahtan mı aldı, yoksa insandan mı?”

Soruyu kendi aralarında tartıştılar; birbirlerine şöyle dediler: “‘Allahtan desek, ‘O zaman ona neden inanmadınız? diyecek.

Yok eğer, ‘İnsandan desek, halk bizi taşa tutar. Çünkü hepsi Yahyanın peygamber olduğuna inanıyor.”

Sonunda, “Yetkiyi kimden aldığını bilmiyoruz” dediler.

İsa da, “Ben de size bunları hangi yetkiyle yaptığımı söylemeyeceğim” dedi.

Sonra İsa halka şu misali anlattı: “Adamın biri bağ dikmiş. Bağı bağcılara kiralayıp uzun bir seyahate çıkmış.

Bağ bozumu zamanı gelince adam üzümden payına düşeni almak için bağcılara bir köle yollamış. Bağcılar köleyi dövüp eli boş göndermişler.

Adam başka bir köle yollamış. Bağcılar onu da dövmüşler, aşağılayıp eli boş göndermişler.

Adam bir üçüncü köle daha yollamış. Bağcılar onu da yaralayıp kovmuşlar.

“Bağın sahibi, ‘Ne yapayım ben şimdi? Çok sevdiğim oğlumu göndereyim, belki ona saygı gösterirler” demiş.

“Bağcılar adamın oğlunu görünce aralarında şöyle konuşmuşlar: ‘Bu adam bağ sahibinin mirasçısı. Eğer onu öldürürsek, bağ bizim olur.

Bağcılar adamın oğlunu bağdan dışarı atıp öldürmüşler. Bu durumda bağın sahibi ne yapacak?

Gelip bağcıları öldürüp bağı başkalarına kiralayacak.” Halk bu misali dinledikten sonra, “Allah korusun!” dedi.

İsa onların gözlerinin içine bakarak şöyle dedi: “Öyleyse Zeburdaki şu sözlerin anlamı nedir? ‘İnşaatçıların reddettiği taş, binanın temel taşı oldu.

O taşın üzerine düşen, paramparça olacak. Taş da kimin üzerine düşerse onu ezip toz edecek.”

Din âlimleri ve başrahipler İsanın bu misalde kendilerini kastettiğini anladılar. Bu yüzden Onu o anda yakalamak istediler. Fakat halkın tepkisinden korktular.

Yahudi önderler İsayı yakalamak için uygun zamanı beklemeye başladılar. Ona kendilerini dürüst dinleyici gibi gösteren muhbirler gönderdiler. Onu, söyleyeceği yanlış bir sözle tuzağa düşürmek istiyorlardı. Sonra Onu Roma valisinin yetkisine ve hükmüne teslim edeceklerdi.

Muhbirler İsaya sordular: “Hocam, senin doğru olanı söyleyip vazettiğini biliyoruz. İnsanlar arasında ayrım yapmadan Allah yolunu dosdoğru vazedersin.

Sezara vergi vermemiz caiz mi değil mi?”

İsa, adamların onu tuzağa düşürmeye çalıştığını anladı. “Bana bir dinar gösterin. Üzerinde kimin resmi, kimin adı var?” diye sordu. Muhbirler, “Sezarın” dediler.

İsa, adamların onu tuzağa düşürmeye çalıştığını anladı. “Bana bir dinar gösterin. Üzerinde kimin resmi, kimin adı var?” diye sordu. Muhbirler, “Sezarın” dediler.

İsa, “Öyleyse Sezarın hakkını Sezara, Allahın hakkını Allaha verin” dedi.

Adamlar İsayı halkın önünde söyledikleriyle tuzağa düşüremediler. Verdiği cevaba şaştılar; diyecek bir şey bulamadılar.

Ölümden sonra dirilişe inanmayan Saduki mezhebine bağlı bazı adamlar İsaya gelip şunu sordular: “Hocam, Musa Tevratta şöyle der: ‘Eğer çocuksuz evli bir adam ölürse, erkek kardeşi ölenin dul karısıyla evlensin, soyunu sürdürsün.

Ölümden sonra dirilişe inanmayan Saduki mezhebine bağlı bazı adamlar İsaya gelip şunu sordular: “Hocam, Musa Tevratta şöyle der: ‘Eğer çocuksuz evli bir adam ölürse, erkek kardeşi ölenin dul karısıyla evlensin, soyunu sürdürsün.

Bir zamanlar yedi erkek kardeş varmış. Birincisi bir kadınla evlenmiş, fakat çocuğu olmadan ölmüş.

İkincisi de, üçüncüsü de aynı kadınla evlenmiş ve çocukları olmadan ölmüş. Bütün diğer kardeşler de bu kadınla evlenip çocuk bırakmadan ölmüşler.

İkincisi de, üçüncüsü de aynı kadınla evlenmiş ve çocukları olmadan ölmüş. Bütün diğer kardeşler de bu kadınla evlenip çocuk bırakmadan ölmüşler.

En sonunda kadın da ölmüş.

Yedi kardeş de bu kadınla evlendiğine göre, ahirette kadın bunlardan hangisinin karısı olacak?”

İsa Sadukilere şöyle dedi: “Bu dünyada yaşayanlar evlenir, evlendirilir.

Fakat ahirette diriltilmeye lâyık görülenler evlenmez, evlendirilmez.

Böyleleri artık ölmez; melek gibidirler. Ölümden dirildikleri için onlar Allahın evlatlarıdır.

Musa Tevratta, yanan çalıyla ilgili bölümde ölülerin dirileceğini açıkça belirtir. Rab için, ‘İbrahimin, İshakın ve Yakubun Allahı der.

Allah ölülerin değil, dirilerin Allahıdır. Çünkü Allaha göre bütün insanlar hâlâ yaşamaktadır.”

Bazı din âlimleri, “Hocam, iyi cevap verdin” dediler.

Artık kimse İsaya soru sormaya cesaret edemedi.

İsa şöyle sordu: “İnsanlar Mesihe neden Davud Oğlu diyorlar?

Davud Zeburda şöyle diyor: ‘Rab Efendime dedi ki, sağımda otur. Bütün düşmanlarını ayaklarının altına sereceğim.

Davud Zeburda şöyle diyor: ‘Rab Efendime dedi ki, sağımda otur. Bütün düşmanlarını ayaklarının altına sereceğim.

Davud, Mesihe ‘Efendim dediğine göre, Mesih nasıl Davudun oğlu olabilir?”

Bütün halk dinlerken İsa dönüp şakirtlerine şöyle dedi:

“Din âlimlerinden sakının. Cüppelerini giyip dolaşmaya, çarşı meydanlarında saygıyla selamlanmaya, havralarda başköşelere, ziyafetlerde en muteber yerlere oturmaya bayılırlar.

Dul kadınları aldatıp mallarını mülklerini ellerinden alırlar. Gösteriş için uzun uzun dua ederler. Allah bunları en kötü şekilde cezalandıracaktır.”