Mrk 2

Bundan birkaç gün sonra İsa Kefarnahuma geri gitti. Eve döndüğünü herkes duydu.

Birçok insan İsayı dinlemeye geldi. Ev dolup taştı, kapının önünde bile adım atacak yer kalmadı. İsa onlara Allahın kelâmını vazediyordu.

O sırada birileri felçli bir adamı İsaya getirmek istedi. Adamı dört kişi taşıyordu.

Fakat onu içeri sokamadılar, çünkü ev kalabalıktan geçilmiyordu. O zaman adamlar dama çıktılar, İsanın durduğu yerin üzerinde damı deldiler. Felçli adamı döşeğiyle birlikte açtıkları delikten aşağı sarkıttılar.

İsa onların imanını görünce felçli adama, “Oğlum, günahların affedildi” dedi.

Orada birkaç din âlimi de vardı. Kendi aralarında şöyle mırıldandılar:

“Bu adam niçin böyle konuşuyor? Dedikleri düpedüz Allaha küfürdür. Günahı Allahtan başka kim affedebilir?”

İsa din âlimlerinin ne düşündüğünü hemen sezdi. O yüzden onlara, “Aklınızdan niçin böyle şeyler geçiriyorsunuz?” diye sordu.

“Hangisi daha kolay, felçliye, ‘Günahların affedildi demek mi, yoksa ‘Kalk, yatağını topla, yürü! demek mi?

Bilin ki ben İnsanoğlu olarak yeryüzünde günahları affetme yetkisine sahibim.” Sonra İsa felçli adama,

“Sana söylüyorum, kalk, döşeğini topla, evine git” dedi.

Felçli adam ayağa kalktı. Döşeğini topladı, herkesin gözü önünde kapıdan çıkıp gitti. Bunu gören herkes hayretler içinde kaldı. Allaha hamdederek, “Böylesini daha önce hiç görmedik” dediler.

İsa tekrar göl kenarına gitti; pek çok kişi de Onun yanına geldi. Onlara Allahın kelâmını vazetmeye başladı.

Daha sonra göl kenarında yürürken bir adam gördü. Bu adam Alfayın oğlu Leviydi, vergi toplamak için kulübesinde oturuyordu. İsa ona, “Peşimden gel” dedi. Levi de kalkıp İsanın peşinden gitti.

Daha sonra İsa ile şakirtleri Levinin evine gittiler, yemeğe oturdular. Sofrada onlarla beraber vergiciler ve günahkâr sayılan birçok kişi oturuyordu. İsayı takip eden böyle birçok kişi vardı.

Ferisilerden bazı din âlimleri İsanın bu kişilerle yemek yediğini gördüler. İsanın şakirtlerine, “Hocanız niçin vergiciler ve günahkârlarla birlikte yemek yiyor?” diye sordular.

İsa bunu duyunca onlara, “Hekime muhtaç olanlar sağlamlar değil, hasta olanlardır. Ben sâlih kişileri değil, günahkârları çağırmaya geldim” dedi.

Yahyanın şakirtleri ve Ferisiler oruç tutuyordu. Birileri İsaya gelip şunu sordu: “Hem Yahyanın hem Ferisilerin şakirtleri oruç tutuyor, seninkiler neden tutmuyor?”

İsa bu soruya şöyle cevap verdi: “Düğüne davet edilenler, damat aralarındayken oruç tutarlar mı? Damat yanlarındayken oruç tutmazlar.

Fakat gün gelecek, damat aralarından alınacak, işte o zaman üzülüp oruç tutacaklar.

“Hiç kimse eski elbisedeki yırtığı yeni kumaşla yamamaz. Yeniyi eskiye yamarsa yeni yama çeker ve elbiseden kopar. O zaman yırtık daha beter olur.

Kimse taze şarabı eski tuluma koymaz. Şarap tulumu patlatır, tulumla birlikte şarap da ziyan olur. Taze şarap her zaman yeni tuluma konur.”

Bir Şabat Günü İsa ve şakirtleri buğday tarlalarından geçiyorlardı. Şakirtler yürürken buğday başaklarından koparıp yemeye başladılar.

Bunu gören Ferisiler İsaya, “Şabat Günü başak toplamak caiz değildir, senin şakirtlerin şeriatı çiğniyor” dediler.

İsa onlara şöyle dedi: “Davud ve adamları aç ve muhtaç kalınca ne yaptı, okumadınız mı?” diye sordu.

“Başrahip Aviyatarın zamanında Davud Allahın evine girdi, adak ekmeklerinden yedi, sonra adamlarına da verdi. Oysa rahiplerden başkası bu ekmeklerden yiyemez.”

Sonra İsa Ferisilere şunu söyledi: “Şabat Günü insanların yararı içindir; insanları sıkıntıya sokmak için değil.

Ben İnsanoğlu olarak Şabat Gününün de Efendisiyim.”